۵ مگاپروژه LNG که موج بعدی رشد گاز طبیعی را رهبری می‌کنند

نویسنده: تیم تحریریه هشدار زودهنگام انرژی | تاریخ: ۱۲ اوت ۲۰۲۶

قطر، ایالات متحده و آرژانتین در حال هدایت موج بعدی LNG هستند و پروژه‌های بزرگی را با هدف تأمین بازارهای آسیا و اروپا و در پاسخ به نگرانی‌های فزاینده درباره امنیت انرژی پیش می‌برند. قطر انرژی در حال توسعه میدان گازی نورث فیلد است، در حالی که پروژه‌های آلاسکا و آرژانتین به دنبال آزادسازی منابع گازی جدید خارج از هاب‌های سنتی LNG هستند. پروژه‌های آمریکایی نیز خط مقدم این تحولات را در اختیار دارند و Rio Grande LNG و Port Arthur LNG تا اوایل دهه ۲۰۳۰ ده‌ها میلیون تن ظرفیت صادرات سالانه به بازار جهانی اضافه خواهند کرد.

جنگ میان آمریکا و ایران قیمت‌های گاز طبیعی، به‌ویژه در اروپا و آسیا را به شدت افزایش داده است. آسیا نزدیک به ۹۰ درصد از محموله‌های گاز مایع (LNG) تولیدکنندگان کلیدی خاورمیانه مانند قطر و امارات را دریافت می‌کند، در حالی که اروپا ۷ تا ۱۱ درصد از LNG خود را از این منطقه وارد می‌کند.

در جریان حملات موشکی و پهپادی بهار ۲۰۲۶، حملات ایران واحدهای ۴ و ۶ تأسیسات LNG راس لفان (Ras Laffan) و همچنین واحد ۲ تأسیسات Pearl GTL را هدف قرار داد. شرکت قطر انرژی، مالک راس لفان، برآورد می‌کند که تعمیرات این دو واحد حدود ۱۲.۸ میلیون تن در سال از ظرفیت LNG را به مدت سه تا پنج سال از مدار خارج خواهد کرد. همچنین مالکان مشترک Pearl GTL (قطر انرژی و شل) پیش‌بینی می‌کنند که واحد ۲ این تأسیسات به یک سال توقف برای تعمیرات نیاز داشته باشد.

طبق پادکست Platts Commodities Focus از S&P Global، آنچه که به عنوان افزایش تنش‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه آغاز شده بود، به سرعت به یک نگرانی در زنجیره تأمین تبدیل شد، به‌ویژه پس از آنکه حمل‌ونقل از طریق تنگه هرمز، مسیر کلیدی صادرات قطر، مختل شد.

بر اساس گزارش Shell’s LNG Outlook 2026، انتظار می‌رود تقاضای جهانی برای LNG تا سال ۲۰۵۰ به نزدیک ۷۰۰ میلیون تن در سال برسد که ۶۵ درصد بالاتر از سطوح سال ۲۰۲۵ است؛ چرا که کشورها همچنان امنیت انرژی انعطاف‌پذیر و قابل اتکایی را که گاز طبیعی و LNG ارائه می‌دهند، در اولویت قرار می‌دهند.

اما آیا نسل بعدی پروژه‌های گاز مایع برای پاسخگویی به این تقاضای عظیم کافی خواهد بود؟ و تأمین‌کنندگان اصلی چه کسانی خواهند بود؟ Oilprice.com پنج پروژه بزرگ LNG در حال توسعه را شناسایی کرده است.

۱. توسعه میدان گازی نورث فیلد وست (قطر)

قطر در حال پیشبرد توسعه عظیم پروژه گازی نورث فیلد (North Field) خود است. شرکت قطر انرژی در اوایل سال جاری قرارداد پروژه North Field West را به شرکت خدمات نفتی آمریکایی Baker Hughes اعطا کرد. این قرارداد شامل تجهیزات برای دو «مگا ترین» (mega train) LNG، از جمله شش توربین گازی، ۱۲ کمپرسور گریز از مرکز و سیستم‌های قدرت یکپارچه است که هسته اصلی فرآیند مایع‌سازی گاز را تشکیل می‌دهند.

طبق گزارش یورونیوز، پروژه نورث فیلد وست بخشی از استراتژی گسترده‌تر قطر برای افزایش ظرفیت تولید LNG از ۷۷ میلیون تن به ۱۴۲ میلیون تن در سال پس از تکمیل تمام فازهای توسعه است. به تنهایی فاز NFW انتظار می‌رود حدود ۱۶ میلیون تن در سال از طریق دو خط تولید جدید به ظرفیت کشور اضافه کند. قطر انرژی قراردادهای مهندسی، تأمین تجهیزات و ساخت (EPC) این پروژه را به یک کنسرسیوم بین‌المللی اعطا کرده و اولین تولیدات آن در اواخر این دهه میلادی انتظار می‌رود.

۲. پروژه Alaska LNG (ایالات متحده)

پروژه Alaska LNG که برای انتقال گاز طبیعی از شیب شمالی آلاسکا (North Slope) به بازارهای داخلی و جهانی طراحی شده، توسط گروه Glenfarne از طریق شرکت Glenfarne Alaska LNG در حال توسعه است. گلن‌فارن با ۷۵ درصد سهام، شریک ایالت آلاسکا (با ۲۵ درصد سهام) در این پروژه است.

فاز نخست شامل ساخت یک خط لوله ۷۳۹ مایلی و ۴۲ اینچی برای تأمین نیازهای انرژی داخلی آلاسکا است. فاز دوم شامل ساخت تأسیسات مایع‌سازی LNG و زیرساخت‌های مرتبط در نیکیسکی (Nikiski) خواهد بود که طول کل خط لوله را به ۸۰۷ مایل می‌رساند. گلن‌فارن در حال مذاکره با دو خریدار بالقوه دیگر است تا قراردادهای خرید ۳ میلیون تن LNG دیگر را پیش از تصمیم‌گیری نهایی سرمایه‌گذاری (FID) تأمین کند. این شرکت اعلام کرده که برای گرفتن FID به پوشش ۸۰ درصدی از ظرفیت هدف ۲۰ میلیون تنی خود نیاز دارد و تاکنون بیش از ۱۳ میلیون تن را تأمین کرده است.

۳. پروژه Argentina LNG (Vaca Muerta)

پروژه Argentina LNG بر پایه درآمدزایی از ذخایر عظیم گاز شیل حوضه واکا موئرتا (Vaca Muerta) از طریق خلیج سن ماتیاس در استان ریو نگرو استوار است. این تلاش چند میلیارد دلاری، یک پروژه کوتاه‌مدت LNG شناور (FLNG) با هدف‌گذاری برای سال ۲۰۲۷ را با یک توسعه بزرگ‌تر ۱۲ تا ۳۰ میلیون تنی در خشکی و دریا ترکیب می‌کند.

این پروژه کوچکتر که توسط مشارکتی شامل Pan American Energy و Golar LNG هدایت می‌شود، از واحد FLNG Hilli Episeyo استفاده می‌کند و ظرفیت اولیه ۲.۴۵ میلیون تن در سال را هدف قرار داده است. در سوی دیگر، شرکت دولتی YPF به همراه شرکایی چون Eni و XRG امارات، در حال پیشبرد یک پروژه بزرگ‌تر ۱۲ تا ۳۰ میلیون تنی هستند. تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری (FID) برای اواخر سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده و اولین محموله‌ها برای سال‌های ۲۰۳۰-۳۱ هدف‌گذاری شده‌اند. خطوط لوله اختصاصی از واکا موئرتا تا ساحل اقیانوس اطلس برنامه‌ریزی شده که با یک قرارداد ۷۰ میلیون دلاری ۱۰ ساله خدمات دریایی با بنادر آدانی هند و گروه مریدین تقویت شده است.

۴. پروژه Rio Grande LNG (تگزاس، آمریکا)

پروژه Rio Grande LNG یک ترمینال عظیم صادرات گاز مایع است که توسط شرکت NextDecade Corporation در سایتی نزدیک به ۱۰۰۰ هکتاری در بندر براونزویل در جنوب تگزاس در حال ساخت است. این تأسیسات با طراحی چند ترین (multi-train)، هدف تأمین تا ۴۸ میلیون تن گاز طبیعی در سال برای بازارهای جهانی را دنبال می‌کند.

ساخت ترین‌های ۱ و ۲ بیش از ۷۴ درصد پیشرفت داشته و اولین تولید LNG در نیمه نخست سال ۲۰۲۷ انتظار می‌رود. FID و تأمین مالی برای ترین‌های ۴ و ۵ در اواخر سال ۲۰۲۵ با حمایت خریداران بزرگ جهانی انرژی مانند TotalEnergies، ADNOC، Aramco و ConocoPhillips تضمین شد. این سایت ظرفیت نصب تا ۱۰ ترین را دارد و پیش‌ثبت‌نام نظارتی برای ترین ششم نیز در حال انجام است. گاز طبیعی از طریق شبکه‌های تغذیه‌کننده، از جمله توسعه خطوط لوله Enbridge Bay Runner و Blackcomb که حوضه پرمین را به جنوب تگزاس متصل می‌کنند، تأمین می‌شود. پروژه عمیق‌سازی بندر Brazos Island Harbor نیز برای پذیرش کشتی‌های بزرگ حامل LNG تکمیل شده است.

۵. پروژه Port Arthur LNG (تگزاس، آمریکا)

پروژه Port Arthur LNG یک تأسیسات عظیم ۲۵ میلیارد دلاری صادرات گاز طبیعی است که در ساحل خلیج فارس در شهرستان جفرسون، تگزاس واقع شده است. این پروژه چندفازی که توسط Sempra Infrastructure توسعه می‌یابد، ظرفیت صادراتی اسمی کل حدود ۲۶ میلیون تن در سال را فراهم می‌کند.

این پروژه که از سال ۲۰۲۳ به عنوان سرمایه‌گذاری مشترک با ConocoPhillips در حال ساخت است، دارای دو ترین مایع‌سازی و دو مخزن ذخیره‌سازی است. عملیات تجاری ترین ۱ در سال ۲۰۲۷ و ترین ۲ در سال ۲۰۲۸ آغاز خواهد شد. تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری برای یک توسعه فاز ۲ به ارزش ۱۲ تا ۱۴ میلیارد دلار که دو ترین مایع‌سازی دیگر (ترین‌های ۳ و ۴) را اضافه می‌کند و ظرفیت کلی را دو برابر می‌سازد، گرفته شده است. ترین ۳ برای سال ۲۰۳۰ و ترین ۴ برای سال ۲۰۳۱ برنامه‌ریزی شده‌اند. Port Arthur LNG در نهایت دارای چهار ترین مایع‌سازی، سه مخزن ذخیره LNG و دو اسکله دریایی خواهد بود. شرکت Bechtel به عنوان پیمانکار EPC این پروژه فعالیت می‌کند. ظرفیت فاز یک به طور کامل با خریداران جهانی از جمله ConocoPhillips، RWE، PKN Orlen، INEOS و Engie پیش‌فروش شده است.

منبع: OilPrice.com